حکیمی را پرسیدند:

چندین درخت نامور که خدای عزوجل آفریده است

و برومند هیچ یک را آزاد نخوانده‌اند

مگر سرو را که ثمره‌ای ندارد

درین چه حکمت است؟

گفت هر درختی را ثمره معین است که به وقتی معلوم

به وجود آن تازه آید و گاهی به عدم آن پژمرده شود و

سرو را هیچ از این نیست و همه وقتی خوشست و

این است صفت آزادگان

به آنچه می گذرد دل منه که دجله بسی

پس از خلیفه بخواهد گذشت در بغداد

گرت ز دست بر آید چو نخل باش کریم

ورت ز دست نیاید چو سرو باش آزاد