کس نگذشت در دلم تا تو به

خاطر منی    

یک نفس از درون من خیمه به 

در نمی زنی  

  مهرگیاه عهد من تازه ترست

هر زمان     

 ور تو درخت دوستی از بن و بیخ

بر کنی     

کس نستاندم به هیچ ار تو برانی

از درم    

مقبل هر دو عالمم گر تو قبول

می کنی    

  از همه کس رمیده ام با تو در

   آرمیده ام      

جمع نمی شود دگر هر چه تو

می پراکنی