باباطاهر یا باباطاهر عریان،عارف، شاعر ایرانی تبار و دوبیتی سرای اواخر سده چهارم و

اواسط سده پنجم هجری و در دوران طغرل بیک سلجوقی بوده‌ است.

بابا لقبی بوده که به پیروان وارسته می‌داده‌اند و عریان به دلیل بریدن وی از تعلقات دنیوی بوده‌ است.

 باباطاهر عریان همدانی بوده و مسلک درویشی و فروتنی او که شیوهٔ عارفان است سبب شد

تا وی گوشه‌گیر گشته و گمنام زیسته و تفصیلی از زندگانی خود باقی نگذارد.

از خاندان، تحصیلات و زندگی باباطاهر اطلاعات صحیحی در دسترس نیست اما بنا به نوشته

راوندی در راحه الصدور، باباطاهر در سال ۴۴۷ هجری با طغرل سلجوقی دیدار کرده و

مورد احترام وی نیز قرار گرفته‌ است.

در یکی ازدوبیتی های مشهورش سال تولدش را به حروف ابجد گنجانیده که پس از محاسبه

توسط میرزا مهدی خان کوکب به سال ۳۲۶ هجری رسیده ‌است.

اما رشید یاسمی با استناد به همان دو بیتی و اشاره به اهمیت عدد ۱۰۰۰ نزد اغلب ملل

برآن رفته ‌است که مقصود باباطاهر از واژه الف سال ۱۰۰۰میلادی بوده و در نتیجه مقارن

سالهای ۳۹۰ و ۳۹۱ (برابر با ۱۰۰۰ میلادی) زاده شده‌ است.

 او پس از ۸۵ سال زندگی، در همدان وفات یافته‌ است.

آرامگاه باباطاهر درشمال شهرهمدان و در میدانی به نام وی قرار دارد.

این آرامگاه در سال ۱۳۴۴ ساخته شده و در سال ۱۳۸۳ بازسازی شده‌ است.

بنای مقبره باباطاهر در گذشته چندین بار بازسازی شده‌ است.

در قرن ششم هجری برجی آجری و هشت ضلعی بوده‌ است.

در دوران حکومت رضا شاه پهلوی نیز بنای آجری دیگری به جای آن ساخته شده بود.

درجریان این بازسازی لوح کاشی فیروزه‌ای رنگی مربوط به سده هفتم هجری به دست آمد

که دارای کتیبه‌ای به خط کوفی برجسته و آیاتی از قرآن است و هم‌ اکنون

در موزه ی ایران باستان نگهداری می‌شود.

احداث بنای جدید به همت انجمن آثار ملی و شهرداری وقت همدان و

توسط مهندس محسن فروغی انجام شده‌است.

این بنای تاریخی  به ثبت آثار تاریخی و ملی ایران رسیده‌ است.

در اطراف بنای جدید فضای سبز وسیعی احداث شده ‌است.

برخی از بزرگانی که در جوار مزار باباطاهر آرمیده‌اند:

محمد ابن عبدالعزیز  از ادیبان سده ۳ هجری 

ابو الفتح اسعد  از فقیهان سده ۶ هجری

میرزا علی تقی کوثر از دانشمندان سده ۱۳هجری   

مفتون همدانی از شاعران سده ۱۴هجری

آرامگاهی نیز بنام آرامگاه باباطاهر در خرم آباد منسوب به این شاعر است که

هویت واقعی صاحب آرامگاه همچنان نا شناخته است.

خدایا داد از این دل داد از این دل               نگشتم یک زمان من شاد از این دل

چو فردا داد خواهان داد خواهند                  بر آرم من دو صد فریاد از این دل