ابومحمّد مُشرف‌الدین مُصلح بن عبدالله بن مشرّف

متخلص به سعدی  ( 606– 690 ) هجری قمری شاعر و نویسندهٔ پارسی‌گوی ایرانی است.

اهل ادب به او لقب استاد سخن، پادشاه سخن، شیخ اجلّ و حتی به‌طور مطلق، استاد داده‌اند.

 او در نظامیه بغداد که مهمترین مرکز علم و دانش جهان اسلام در آن زمان به حساب

می‌آمد تحصیل و پس از آن به‌عنوان خطیب به مناطق مختلفی از جمله شام و حجاز

سفر کرد.

سعدی سپس به زادگاه خود شیراز برگشت و تا پایان عمر در آنجا اقامت گزید.

عمدهٔ عمر او مصادف با حکومت اتابکان فارس در شیراز و همزمان با 

حمله مغول به ایران و سقوط بسیاری از حکومت‌های وقت نظیر خوارزمشاهیان

و عباسیان بود. 

آرامگاه وی در شیراز واقع شده‌ است که به سعدیه معروف است.

وی تأثیر انکارناپذیری بر زبان فارسی داشته ‌است ‌بطوری‌که شباهت قابل توجهی

 بین فارسی امروزی و زبان سعدی وجود دارد.

بسیاری از ضرب‌المثل‌های رایج در زبان فارسی از آثار وی اقتباس شده‌ است.

او بر خلاف بسیاری از نویسندگان معاصر یا پیش از خود ساده‌ نویسی و ایجاز را در پیش

 گرفت و توانست  حتی در زمان حیاتش شهرت زیادی به دست آورد.

آثار سعدی اصطلاحاً سهل ممتنع است و در آن‌ها نکته‌ سنجی و طنز آشکار یا پنهان

 ملاحظه می‌شود.

آثار وی در کتاب  کلیات سعدی، شامل  گلستان به نثر، کتاب  بوستان در قالب مثنوی و

 نیز غزلیات گردآوری شده‌ است.

او همچنین  آثاری در سایر قالب‌های ادبی

نظیر قصیده، قطعه، ترجیع ‌بند و تک بیتبه زبان  فارسی وعربی نیز دارد.

غزلیات سعدی، اغلب عاشقانه و توصیف‌کنندهٔ عشق زمینی است هرچند که وی

 غزلیات پندآموز و عارفانه نیز سروده ‌است.

گلستان و بوستان به‌عنوان کتاب‌های اخلاقی شناخته می‌شوند که علاوه بر فارسی ‌زبانان بر

اندیشمندان غربی از جمله ولتر و گوته نیز تأثیرگذار بوده‌اند.

سعدی در زمان حیات شهرت فراوانی داشت.

آثار او در هندوستان، آسیای صغیر و آسیای میانه به زبان فارسی یا به صورت ترجمه

 در دسترس مخاطبانش قرار داشت.

حافظ از جمله شاعرانی بوده که تحت تأثیر سبک سعدی به سرودن غزل پرداخته ‌است.

سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز

مرده آنست که نامش به نکویی نبرند